Accreditatie voor 20 punten is aangevraagd bij de NVvP.
Keuze uit vier onderwerpen voor de drie te volgen workshops:
• kinder-en jeugdpsychiatrie
• forensische psychiatrie
• suïcidepreventie
• somatoforme stoornissen
Het nascholingsprogramma kwam tot stand zonder
sponsering van de farmaceutische industrie.
Hoofdlezing: Suïcide in Nederland en Suriname
Ad Kerkhof en Tobi Graafsma
In deze presentatie worden de meest recente resultaten uit epidemiologisch onderzoek gepresenteerd over Nederland en Suriname. Gegevens van het CBS worden beknopt gepresenteerd en van commentaar voorzien. Gegevens uit Paramaribo (BOG) en Nickerie (Streekziekenhuis) worden gepresenteerd en geïnterpreteerd. Verslag wordt gedaan van de resultaten uit een samenwerkingsproject tussen de Afdeling Medisch Psychologie van het Streekziekenhuis en het WIN in Nickerie en de VU Amsterdam.
Overeenkomsten en verschillen in suïcidaal gedrag tussen Suriname en Nederland worden belicht. Hoge suïcidecijfers onder Hindustanen en jonge Creoolse mannen onder Surinaamse Nederlanders vormen een schakel. Ingegaan wordt op verklaringen vanuit psychologisch, psychiatrisch en cultureel perspectief. Mogelijkheden tot preventie worden aangestipt.
Kleine lezing: Denken aan suïcide lijkt op piekeren
Ad Kerkhof
Voor dat mensen overgaan tot suïcides en suicidepogingen hebben velen (maar niet allen) last gehad van slapeloze nachten en repetitieve gedachten aan suïcide. Het denken aan suïcide vertoont veel overeenkomsten met piekeren: het eindeloos repeteren van dezelfde gedachten en daar geen controle over hebben. Denken aan suïcide is, net zoals piekeren, een poging tot zelfbescherming. Als je die zelfbescherming te ver doorvoert schiet het piekeren zijn doel voorbij en wordt het zelfkwelling. Zo ook kan het denken aan suïcide, bedoeld als zelfbescherming, zijn doel voorbij schieten en dan wordt het een zelfkwelling die alleen nog maar gestopt kan worden door het bewustzijn helemaal uit te schakelen. Suicidaliteit heeft soms niet te maken met de wens te sterven, noch met de wens te leven, maar met de wens het denken te stoppen. Het dwangmatig piekeren over suïcide wordt dan een extra probleem, boven op de problemen die men al had. Mogelijkheden om het suicidale gepieker te doorbreken worden belicht.
Workshop: De wanhoop bespreekbaar maken in systematische risicotaxatie
Ad Kerkhof en/of Tobi Graafsma
In het kader van suïcidepreventie is het van belang een goed beeld te krijgen van de suicidaliteit van de patiënt. In deze workshop wordt geoefend in het bespreken van wanhoop en suicidaliteit. Getracht wordt een topografische kaart te maken van de suicidale gedachten van de patiënt, van de gedachten die hij wil ontvluchten en van zijn toekomstperspectief. Al doende wordt de wanhoop besproken. Dit is een essentieel onderdeel van de risicotaxatie. Een systematische risicotaxatie bestrijkt 7 gebieden: 1) langdurige kwetsbaarheidsfactoren; 2) langdurige beschermingsfactoren; 3) eerdere suicidepogingen en zelfdestructief gedrag; 4) huidige suicide-ideatie; 5) risicomoment; 6) actuele beschermingsfactoren; 7 huidige kwetsbaarheidsfactoren. De aanbeveling luidt om al deze 7 factoren te betrekken, maar vooral te beginnen met het stilstaan bij de wanhoop van de patiënt. Deelnemers wordt gevraagd actuele casuïstiek in te brengen in de vorm van rollenspelen.